Yezidilerimizi aldık – ki bunlar ibrişimden yapılmış mendiller – hafif ıslattık, başımıza sardık ve vurduk çöle. Meşhed’e kadar sürdük. Deve, geyik ve inek çıkabilecek çöl yollarında tam bir günümüz geçti. Meşhede girdiğimizde saat gece on bir gibiydi.

Meşhed’e girer girmez meşhur otel tecrübemizi yeniden yaşıyoruz. Otellerde yer yok ve misafirhaneler de dolu. Meşhed’de cami [...]]]>

Yezidilerimizi aldık – ki bunlar ibrişimden yapılmış mendiller – hafif ıslattık, başımıza sardık ve vurduk çöle. Meşhed’e kadar sürdük. Deve, geyik ve inek çıkabilecek çöl yollarında tam bir günümüz geçti. Meşhede girdiğimizde saat gece on bir gibiydi.

Meşhed’e girer girmez meşhur otel tecrübemizi yeniden yaşıyoruz. Otellerde yer yok ve misafirhaneler de dolu. Meşhed’de cami avlusundan başka bir seçenek daha var; bir gecelik ev kiralamak. Meşhed Şiiler için kutsal bir şehir. Şiiler burayı ziyaret ettiklerinde Meşhedi unvanını alıyor. Şehir hacı olmak için gelen ziyaretçilerle doluyor. Tabii ki yaz aylarında çok daha fazla ziyaretçi geliyor şehre. Sokaklar insan kaynıyor. Şehirde çok fazla otel var ancak bu kadar insanı oteller almıyor doğal olarak. Yerli halk da ziyaretçilere bir gecelik evler kiralıyorlar. Ev dediysek, sadece ev; içinde eşya yok. Biz de kendimize burada bahsetmek istemediğimiz bir ev buluyoruz gece kalmak için.

Şu anda İran’ın en doğusundayız; Horasan’da. Buradan Tebriz’e geçeceğiz ve Tebriz’de biraz dolaşıp İstanbul’a döneceğiz. İstanbul’a sağ salim dönmek isteği ağır basıyor – gezinin sonuna doğru yaklaştığımızdan olsa gerek. Şoförümüzden kurtulup hava yolu veya demir yolu ile döneceğiz Tebriz’e. Yaz ayı hacc ziyareti için tercih edildiğinden uçağa veya trene yer bulmak mümkün değil. Bir adam bize iptal ettirmek istediği biletleri satabileceğini söylüyor. Biletler Tehran’a kadar. Tehran’dan da otobüsle geçeceğiz Tebriz’e. Biletleri önce biz inceliyoruz tarihini ve saatini çözmeye çalışıyoruz. Sonra birkaç İranlı daha inceliyor bileti. Sonra tartışma başlıyor ve biletleri kullanabileceğimiz kararına varılıyor. Rahatlıyoruz… Trenimiz yarın akşam. Zaman kaybetmeden Horasan turumuza başlıyoruz. Önce Nişabur’a gideceğiz…

Nişabur yolunda bir ziyaretgâha uğruyoruz önce. İmam Rıza’nın makamıymış burası. İranlılar çok önem veriyorlar türbelere ve ziyaretgâhlara. Bu ziyaretgâh da Meşhed yolunda olduğundan hacıların bir durağı olmuş.

Nişabur’da Ömer Hayyam’ı ziyaret edeceğiz. Hayyam’ın kabri ile bir duvarı kufi yazılarla bezenmiş İmamzade Muhammed’in kabri aynı bahçe içerisinde. İranlılar önce İmamzade’yi ziyaret ediyorlar. Biz de öyle yapıyoruz. İranlılarla beraber türbeye giriyoruz.

Ömer Hayyam ise bahçenin diğer köşesinde, matematikten – geometriden ve rubailerden inşa edilmiş istirahatgahında yatmakta…

Dünya padişahın, kayserin, hakanın olsun;

Cehennem kötünün, cennet iyinin olsun;

Tesbih meleklerin olsun, temizlik Rızvan’ın:

Sevgili bizim olsun, canı canımız olsun.

İnsana huzur veren bu bahçede zamanın nasıl geçtiğini anlamıyoruz… Nişaburda’yız, Hacı Bektaş-ı Veli’nin Feriduddin-i Attar’ın memleketinde, Horasan’ın merkezinde. İnsan bu atmosferi doya doya yaşamak istiyor ancak ne yazık ki fazla zamanımız yok. Zaten karanlık da çöktü – büyük ihtimalle yine yatacak bir yer bulmakta zorlanacağız. Bir daha “bir dahaki sefere..” diyoruz ve bu sözümüzü unutmamak için yanımıza firuzelerimizi alıp Meşhed’e geri dönüyoruz. En değerli firuzelerin Nişabur’dan çıkarıldığını bilmem söylemem gerekiyor mu?

Meşhed’de bu sefer elimizi çabuk tutuyoruz. Heyecanlı bir Azeri çocukla anlaşıyoruz ev için. Otelden dün ümidimizi kesmiştik. Yerimizi belirledikten sonra Şiilerin harem dediği imam Rıza’nın türbesini ziyaret için çıkıyoruz. Türbeye fotoğraf makinesi sokmak yasak. O yüzden önce türbenin etrafını dolaşalım diyoruz. Bu yanlış kararı uygulamak için iki saatimizi harcıyoruz…

Çantalarımızı ve tabii ki fotoğraf makinelerimizi bıraktıktan sonra komplekse giriyoruz. Önce İmam Rıza’yı ziyaret ediyoruz. Sonra avluda biraz atmosferi yaşamaya çalışıyoruz. Gece yarısı olmasına rağmen etraf kalabalık. Şiiler çeşitli halkalar oluşturmuşlar ağıt yakıyorlar – zikrediyorlar… Gerçekten etkileyici bir havası var türbenin ancak yorgunluk daha ağır basıyor. Evimize dönüyoruz…

Sabah buraya kadar gelmişken bir de Firdevsi’yi ziyaret edelim diyoruz. Acele etmemiz lazım zira akşam trenimiz hareket edecek.

Firdevsi meşhur Şahname’nin müellifi. Yeni bir türbe yapılmış kendisine ancak türbesi şehrin oldukça dışında. Ziyaret edip geri döndüğümüzde şehri bomboş buluyoruz – herkes öğle sıcağından kaçmış. Biraz moralimiz bozuluyor bu duruma. Turist biraz da kalabalık istiyor şehirde.

Sokaklar boş, dükkânlar kapalı… Biz de istasyona gidip trenin hareket saatini bekliyoruz. Göreceli olarak sakin bir yolculuktan sonra Tehran’a varıyoruz. Tehran’dan Tebriz’e otobüs buluyoruz. Akşama doğru Tebriz’e giriyoruz. Bu paragrafı tam 24 saatte yaşıyoruz – İran büyük bir ülke ve biz en doğusundan en batısına geldik diyebiliriz.

Dört İranlı adına kesilmiş tren biletlerini alırken birkaç Meşhedli ile beraber karar vermiştik. Hatta zor durumda kalırsak oradaki memura göstermemiz için bize bir pusula bile yazmıştı nihilist arkadaşımız. Karar sürecinin uzaması trende zorluk çıkabileceği anlamına geliyordu. Ancak biz Türkler böyle durumlara alışığızdır – bir çözüm yolu buluruz herhalde – bir trene binelim de Tehran’dan önce bizi biraz zor indirirler deyu vardık istasyona. Trene binmeden önceki bilet kontrol kapısından geçişimiz kolay oldu. Burada kimliklerin ve biletlerin kontrol edilebileceği düşünülerek bir pusula verilmişti bize, ancak hiç gerek kalmadı pusulaya. Vagonumuzu bulduğumuzda kapıdaki görevli biletlerin farklı kişilere ait olduğunu anladı. “Ceremesi var” dedi. “Biz de bir binelim de trene ceremesini çekeriz” dedik ilk aşamada. Adam Azeri idi. Tren hareket ettikten sonra kompartımanımıza gelip “kondüktör geldiğinde hiç konuşmamızı – eğer farklı kişiler olduğumuzu anlarsa ceza kesebileceğini” söyledi. Biz tamam dedik doğal olarak ama kondüktör geldi ve hemen anladı farklı kişiler olduğumuzu. Biletlerden biri “Leyla” adına kesilmişti ancak kompartımanda hiç bayan yoktu. “Ceremesi var müdürle konuşacağım” dedi ve gitti kondüktör.

Karnımız acıkmıştı. Yemekli vagona geçip tavuklarımızı yedik, çayımızı içtik. Hesabı ödemek istediğimizde, hesabın İmam Rıza’nın Mihmandarı tarafından ödendiği söylendi. Bizler İmam Rıza’nın konuklarıydık ve dolayısıyla Mihmandarın da… Teşekkür edip kompartımanımıza geçtik.

Yemekten sonra kondüktör tekrar yanımıza geldi. “Cezanın 15 bin tümen olduğunu eğer müdür ile konuşursa 20 bin tümen olacağını” söyledi. Biz İmam Rıza’nın konukları olduğumuzdan kendisine müdür ile görüşmesini söyledik. Tabii ki hiçbir problem olmadı biz konuklara… Müdür onlar İmam Rıza’nın konuklarıdır demiş. Azeri görevli bize çay ikram etti. Çaylarımızı içip muhabbet ettik…

Huzur içinde Tehran’a vardığımızda hiçbir cereme çekmediğimiz gibi yemek ve çay hizmetlerinden de bedava yararlanmıştık. İran’da tren yolculuğunu çok sevdik…

Meşhed

Nişabur

Küçük makine ile alınmış bazı detaylar

PAYLAŞ

1 – Mavi Marmara Gazze’yi özgürleştirmek için yola çıkan filonun amiral gemisidir.

2 – Özgürlük yolunda karşılaşılan engeller teker teker aşılarak Gazze açıklarına ulaşılmıştır.

3 – İsrail Mavi Marmara gemisine uluslararası sularda saldırmıştır. Bu orta çağ korsanlarının davranışıdır.

4 – İlk saldırı “klasik” yöntemlerle püskürtülmüştür.

5 – İkinci saldırıda İsrail alışılagelen çirkin yöntemlerine başvurmuştur. [...]]]>

1 – Mavi Marmara Gazze’yi özgürleştirmek için yola çıkan filonun amiral gemisidir.

2 – Özgürlük yolunda karşılaşılan engeller teker teker aşılarak Gazze açıklarına ulaşılmıştır.

3 – İsrail Mavi Marmara gemisine uluslararası sularda saldırmıştır. Bu orta çağ korsanlarının davranışıdır.

4 – İlk saldırı “klasik” yöntemlerle püskürtülmüştür.

5 – İkinci saldırıda İsrail alışılagelen çirkin yöntemlerine başvurmuştur. Savunmasız insanlara ateş açılmış, bomba fırlatılmış, kimyasal gaz kullanılmıştır.

6 – Şehitlerimiz vardır.

7 – İsrail kendilerine saldırıldığını, askerlerinin linç edilmek istendiğini iddia etmektedir. Bu bağlamda basına gösterilen silahlar arasındaki poşu ve misketler dikkat çekicidir.

8 – İsrail’in bu saldırısı kesinlikle kabul edilemez – “velev ki” babındandır.

9 – İsrail tarafından alıkonulan tüm kardeşlerimiz derhal serbest bırakılmalı ve özgürlük gemilerinin Gazze’ye geçişi sağlanmalıdır.

PAYLAŞ

Cihad abi neredesin?

Çabuk gel… Hemen Gel… Yine gel…

Gelirken diğer kardeşlerimizi de getir… Yine getir…

Otel Emir Çakmak mescidinin hemen yanında – teras dediğimiz yer de meydanın kenarındaki dükkânların damı. Yani manzaramız güzel – meydana hâkim bir noktadayız. Otelimiz Emir Çakmak Camiinin olduğu sırada. Hemen karşımızda Emir Çakmak Takiyehi var. Takiyeh meydandaki gösterileri izlemek için yapılmış tek cepheli bir yapı. Kemerler üç kat yükseliyor ve her bir kemer bir [...]]]>

Otel Emir Çakmak mescidinin hemen yanında – teras dediğimiz yer de meydanın kenarındaki dükkânların damı. Yani manzaramız güzel – meydana hâkim bir noktadayız. Otelimiz Emir Çakmak Camiinin olduğu sırada. Hemen karşımızda Emir Çakmak Takiyehi var. Takiyeh meydandaki gösterileri izlemek için yapılmış tek cepheli bir yapı. Kemerler üç kat yükseliyor ve her bir kemer bir loca oluşturuyor. Törenlerde bu localar şehrin ileri gelenleri için tahsis ediliyormuş.

Şiraz ve Persepolis’ten sonraki durağımız Yezd. Yolda karnımızı doyurmak için yiyecek bir şeyler arıyoruz. Ancak dükkânlar açık olsa da yiyecek bir şey bulamıyoruz – zira bugün Cuma imiş. Yani İran’da hafta sonu tatili. Her ne kadar “abi domatesleri – kes ekmeğin arasına koy işte yiyelim” desek de, başta Muhammed olma üzere muhataplarımızın Türkçesi bizi anlamaya yetmiyor…

Açık bir lokanta bulmak ümidiyle yola devam ediyoruz. Yol üzerinde kümbetimsi bir yapı görüyoruz. Muhammed’den aldığımız bilgiye göre burası bir sarnıçmış. İçinde – şimdi boş – büyükçe bir havuz var. Kümbetin tepesindeki delikten giren rüzgârın suyu soğutuyormuş. Bu malumattan ziyade kümbetin helezonlar çizerek yükselen dış çeperi dikkatimiz çekiyor.

Yol üzerinde bir lokanta buluyoruz şükür. Burası Abargu. 4000 yıllık selvi ağacı ve iki katlı badgiri ile ünlü Ağazade Hanı burada. Lokantanın duvarındaki posterlerinden ziyaret ediyoruz buraları. Zira Yezd’e bir an önce ulaşmalıyız ki yatacak bir yer bulabilelim. Bir gece daha betonda yatmak isteyen yok.

Yezd’e doğru ilerlerken size “badgir” nedir onu açıklayalım zira Yezd’de her evin üzerinde bir koca baca göreceksiniz. İşte bunlar baca değil badgir. Özellikle Yezd çevresinde meskenlerde görülen rüzgâr kulesi şeklindeki kadim klima sistemi. Sistemin işleyişi oldukça basit; 8-12 gözlü büyükçe bir bacanın dıştaki gözleri evin içerisindeki sıcak havayı dışarı atarken içteki gözler de serin havayı emiyor. Ayrıca kulenin hemen altında da bir havuz var. Böylece nemli bir serinlik oluşturuluyor. İlk duyduğunuzda size mantıklı gelmeyebilir ama teoriye takılmayın – sistem çalışıyor!!!

Muhabbet yine uzadı… Akşamüzeri Yezd’e vardık. Akşam namazını Emir Çakmak camiinde kıldık. Namazdan sonra kendimiz için yumuşak bir yatak arayışına girdik. Karanlık çökünce yatacak yer bulmak çok çok zor İran’da. Bunu ziyaret ettiğimiz her şehirde “inatla” tekrar tecrübe ediyoruz. Yezd’de de bu saatte otellerde boş oda yok. Ancak Emir Çakmak otelinde terasta yatak ayarlanabileceği söyleniyor. Daha fazla maceraya gerek yok diyoruz ve bu teklifi kabul ediyoruz.

Otel Emir Çakmak mescidinin hemen yanında – teras dediğimiz yer de meydanın kenarındaki dükkânların damı. Yani manzaramız güzel – meydana hâkim bir noktadayız. Otelimiz Emir Çakmak Camiinin olduğu sırada. Hemen karşımızda Emir Çakmak Takiyehi var. Takiyeh meydandaki gösterileri izlemek için yapılmış tek cepheli bir yapı. Kemerler üç kat yükseliyor ve her bir kemer bir loca oluşturuyor. Törenlerde bu localar şehrin ileri gelenleri için tahsis ediliyormuş.

Meydanda biraz vakit geçirdikten sonra terasımıza çekiliyoruz. Sabah erken kalkacağız – güneş bizi uyutmayacak – açıktayız…

Öyle oluyor… Erkenden kalkıyoruz ve Yezd’de kaybolma turumuza başlıyoruz. Bizdeki Ulucami benzeri bir ifade var İran’da. Önemli camilere “Cami Mescidi” diyorlar. Bizim kaybolabilmemiz için bu Ulucami’yi bulmamız lazım önce. Labirente buradan gireceğiz.

Ulucami 12. yy’da yapılmış. Süslü giriş kapısı ve çinileriyle dikkat çekiyor. Caminin altında “kanat” denen bir su haznesi var. Caminin mihmandarı küçük bir teberru karşılığı kanatın kapısını bize açıyor. Kapı arzın merkezine doğru inen uzun bir tünele açılıyor. Tünel derinlerdeki yeraltı içme suyuna ulaşıyor. Merdivenler suyun kaynağına kadar ulaşıyor. Bu sisteme kanat adı veriliyor.

Ulucami’nin arka kapısından Yezd’in sokaklarına giriyoruz. Kâh tünellerden geçiyoruz – kâh meydanlara çıkıyoruz. Bir labirentin içerisindeyiz. Yüksek duvarlar ve düzensiz kesişen sokaklar kaybolmamızı kolaylaştırıyor. Köşeyi dönünce karşımıza neyin çıkacağını bilemiyoruz. Hatta çıkmaz bir sokakta bile olabiliriz. Fırsat buldukça yüksek bir yerden – bir evin damından, bir yıkıntının tepesinden – Ulucami’ye göre yerimizi tayin etmeye çalışıyoruz.

Bir duvarın arkasında mavi mozaikli kubbe dikkatimizi çekiyor. Burası Seyyid Rükneddin’in kabri. İhtişamlı kubbesi dışında türbe harap halde…

Türbeden çıkıp yine sokaklarda ilerliyoruz. Öğlen vakti ve güneş tam tepemizde. Sokaklarda pek hareket yok. Bir tabela “Büyük İskender’in Hapishanesini” gösteriyor. Sanırım burası bir medrese. İç avlusundaki mahzen Büyük İskender tarafından zindan olarak yaptırılmış. Bu yüzden buraya “Büyük İskender’in Hapishanesi” deniyor. Zindanda çok iyi vakit geçirdiğimizi söyleyebilirim. Bir kafe şeklinde düzenlenmiş zindan bize dışarıdaki kuru sıcağın aksine nemli ve serin bir ortam sunuyor. Birer çay içiyoruz zindanda, serinliyoruz… Sonra da – İskender büyüksün – toprağın bol olsun! deyip tekrar sokağa çıkıyoruz.

Güneş tepemizde bize eşlik ediyor ve sokaklar bomboş öğle vakti Yezd’de. “Kaybolma turu”nun en anlamlı olduğu anlar. Yanımızdan bir motosikletli geçiyor ve ilerdeki sokağa giriyor. Bizde peşinden sokağa giriyoruz. Motosikletini bir kapının önünde park ediyor. Bu sokakta park edilmiş başka motosikletler de var. Kapı açık – adamın ardından biz de içeri dalıyoruz. Burası bir konak. Devlet restore etmiş ve Kültür Bakanlığı’nın kullanımına vermiş. Mimarlar burada Yezd şehir mimarisi hakkında çalışmalar yapıyor.

Konak görülmeye değer. Kemerli kapıdan kısa bir tünelle iç avluya geçiliyor. Avlunun ortasında bir havuz var ve havuzun üzerine de bir taht kurulmuş. Havuzun çevresinde turunç ve nar ağaçları var.

Yüksek duvarlarla çevrilmiş labirent sokaklardan sonra içeriye girince bulmacayı çözmüş gibi hissediyor insan kendini…

Konakta bütün odalar avluya bakıyor. Dışarıya bakan bir pencere yok. Özellikle selamlık kısmındaki vitraylı camlar ve ilginç tavan süslemeleri dikkatimizi çekiyor.

Tekrar sokağa çıkıyoruz. Bu keşif bizi heyecanlandırıyor artık sokakta açık gördüğümüz her kapıyı yokluyoruz. Her bir kapı başka bir konağa açılıyor…

Sokaklar bizi tekrar Emir Çakmak meydanına atıyor. Bu sefer takiyehe çıkıyoruz. İçinde dolaştığımız dolambaçlı sokaklara, konaklara tepeden bakıyoruz. Manzara müthiş…

Yezd’e gelip de Mecusilerin ateşini görmemek olmaz deyip ateşgedeye de uğruyoruz akşamüzeri ancak içeri giremiyoruz. Duvara tırmanıp bir havuz görüntüsü alabiliyoruz ancak. Ateş yerine su. Ne yapalım? Gezgin umduğunu değil bulduğunu çekermiş.

Geceyi 200 yıllık geçmişi olduğu söylenen Melik Tüccar otelinde geçiriyoruz. Eski bir konak restore edilerek otele çevrilmiş. Yezd’de bir konakta kalmak iyi geldi bize. Çünkü daha önceki gecelerden kötü hatıralarımız vardı ve yarın çölü geçecektik…

Küçük makine ile alınmış bazı detaylar

PAYLAŞ

Aslında harabeler pek ilgimizi çekmiyor ama “mutlaka” gezilmesi gereken bir yer olduğu için Taht-ı Cemşid’e de uğruyoruz. Yalnız şunu hemen söyleyelim ki bir uğramak en az 4 saatinizi alır. Unutmayın ki burası zamanında bir şehirdi. Milattan önce Büyük İskender tarafından yakılıp yıkılınca sadece taş yapılar olan kral sarayları kaldı. Bunlar da nereden baksanız 100 [...]]]>

Aslında harabeler pek ilgimizi çekmiyor ama “mutlaka” gezilmesi gereken bir yer olduğu için Taht-ı Cemşid’e de uğruyoruz. Yalnız şunu hemen söyleyelim ki bir uğramak en az 4 saatinizi alır. Unutmayın ki burası zamanında bir şehirdi. Milattan önce Büyük İskender tarafından yakılıp yıkılınca sadece taş yapılar olan kral sarayları kaldı. Bunlar da nereden baksanız 100 – 120 dönüm alana yayılıyor.

Persepolis (İranlılar Taht-ı Cemşit diyorlar) mutlaka gezilmesi gereken bir yer. Aslına bakarsanız İran’daki en önemli turistik merkez. Tarihi milattan önce 600 yılına kadar dayanıyor.

Aslında harabeler pek ilgimizi çekmiyor ama “mutlaka” gezilmesi gereken bir yer olduğu için Taht-ı Cemşid’e de uğruyoruz. Yalnız şunu hemen söyleyelim ki bir uğramak en az 4 saatinizi alır. Unutmayın ki burası zamanında bir şehirdi. Milattan önce Büyük İskender tarafından yakılıp yıkılınca sadece taş yapılar olan kral sarayları kaldı. Bunlar da nereden baksanız 100 – 120 dönüm alana yayılıyor.

Kral sarayları yapay bir tepe üzerine inşa edilmiş. Sarayların bulunduğu bu taraçaya iki geniş merdivenle çıkılıyor. Biz de Büyük Merdivenlerden tırmanarak sarayın bahçesine ulaşıyoruz. Şimdi Persepolis ile aynı seviyedeyiz. Öğle vakti olmasına rağmen Persepolis kalabalık diyebiliriz. Birçok kafile var harabeleri dolaşan.

Önce “Milletler Kapısından” geçiyoruz. Kapayı iki mahlûk beklemekte. Başka mahlûkat da var civarda. Duvarlarda Pers ordusu beklemekte. Pers tarihi resmigeçitte…

Taşlara kazınan yazılardan anladığımız kadarıyla Persepolis 1800lü yıllardan beri turistlerin ilgisini çekiyor…

Kral Serhas’ın taht salonunda zamanında 100 sütun bulunuyormuş. Şimdi bazıları ayakta. Diğerlerinin de kökleri kalmış.

Apadana denilen tören salonu taht salonunun yanında. Girişte duvarlarda yine kabartmalar. Bir tören temsili bu sanırım.

Diğer bir harabe ise hazine dairesi. Burada da kapıda askerler beklemekte. Diğer kapıda ise bir garip kavga temsili var.

Taht-ı Cemşid denilen Daryus’un mezarı hemen şehrin bitişiğinde yükselen dağın yamacında. Burası bir kaya mezarı. En azından Persepolis’i kuşbakışı görmek için tırmanılabilir.

Persepolis hakkındaki bu yüzeysel malumattan sonra faydalı bir bilgi verelim. Burasının Büyük İskender tarafından yakılıp yıkıldığını söylemiştik. Yani çatı yok – sığınabilecek bir gölge yok. Yaz günlerinde güneşten korunmak için önlemlerinizi almanız gerek – yoksa yanar kavrulursunuz.

PAYLAŞ

Şiraz’ın diğer sakini ise Sadi. Aramgah-ı Sadi Şiraz’ın biraz dışarısında bir tepenin eteğinde geniş bahçeli bir mekân. Sadi’nin türbesi çevresi ile beraber gayet güzel düzenlenmiş. İranlılar mezarlara önem veriyorlar ve mezarların ziyaretçileri de bol oluyor.

“Aslında yolcu yolunda gerek – Şiraz bizi bekliyor…” demiştik lakin Şiraz hiç de bizi beklemiyormuş. Sabaha karşı saat dörtte [...]]]>

Şiraz’ın diğer sakini ise Sadi. Aramgah-ı Sadi Şiraz’ın biraz dışarısında bir tepenin eteğinde geniş bahçeli bir mekân. Sadi’nin türbesi çevresi ile beraber gayet güzel düzenlenmiş. İranlılar mezarlara önem veriyorlar ve mezarların ziyaretçileri de bol oluyor.

“Aslında yolcu yolunda gerek – Şiraz bizi bekliyor…” demiştik lakin Şiraz hiç de bizi beklemiyormuş. Sabaha karşı saat dörtte varıyoruz Şiraz’a . Dayanamamış sızmış şehir. Otellerin hepsi kapılarını kilitlemişler…

Muhammed bizi bir camiye götürüyor. Daha sonra öğreniyoruz ki burası Şah Çerağ türbesi – Şiraz’ın en ünlü ziyaretgahı. Şah Çerağ ise Şiîlerin sekizinci imamı Hazret-i Ali bin Musa Er-Rıza’nın kardeşine verdiği bir lakap.

Sabaha karşı revakların altından en yumuşak taşları seçip uzanıyoruz… Kendi içinde güzel bir uyku çekiyoruz. Yol bizi bir hayli yormuş…

RİNDLERİN ÖLÜMÜ

Hafızın kabri olan bahçede bir gül varmış,

Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle,

Gece bülbül, ağaran vakte kadar ağlarmış,

Eski Şiraz’ı hayal ettiren ahengiyle.

Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde,

Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter,

Ve siyah serviler altında yatan kabrinde,

Her seher bir gül açar, her gece bir bülbül öter.

Y.K. BEYATLI

Güzel bir bahçenin içinde ilerliyoruz. İki yanımızda iki havuz var – ortada ise çiçekler. Önümüzdeki merdivenleri tırmandığımızda ikinci bahçeye ulaşacağız. Aremgah-ı Hafız yani Hafız’ın istirahatgahı bu ikinci bahçede.

Hazret bahçenin ortasında yatıyor. Sekiz sütun üzerine oturtulmuş bir kubbe gölgeliyor tahtını.

Ziyaretçisi hiç eksik olmuyor Hafız’ın – İranlılar Hafız’ı çok seviyorlar. Hatta meşhur bir de sözleri var; her evde şu ikisi mutlaka bulunmalıdır; Kur’an-ı Kerim ve Hafız Divanı.

Ziyaret sonrası da hafız gazellerinden kaderinize düşen bir tanesini alabilirsiniz birkaç tümene…

Hey saki, döndür kadehi, mahfildekilere ikramda bulun

Ki aşk önce kolay göründü, sonra çıktı pürüzler..

.

Huzurda kalmak istiyorsan eğer, O’ndan gaip olma Hafız

Sevdiğine ulaşınca da artık dünyayı bırak, âlemi terk et..

Hafız

Şiraz’ın diğer sakini ise Sadi. Aramgah-ı Sadi Şiraz’ın biraz dışarısında bir tepenin eteğinde geniş bahçeli bir mekân. Sadi’nin türbesi çevresi ile beraber gayet güzel düzenlenmiş. İranlılar mezarlara önem veriyorlar ve mezarların ziyaretçileri de bol oluyor.

Bahçede ayrıca bir de pınar bulunuyor. Zamanında Şiraz’a doğru akan bir küçük derenin başlangıcıymış. Şimdi koruma altına alınmış. Pınar başı minyatür bir amfi tiyatro gibi düzenlemiş. Merdivenlerden inip pınara ulaşıyorsunuz.

Türbe 1950lerde yapılmış. Oldukça yeni yani. Mermer kabir taşını sanırım şiirlerinden beyitlerle süslemişler.

Rebii bir bulut şeklinde ağlarken mezarında,

Nihayet öyle yaş döksem ki artik sen de fışkırsan…

Sadi

Türbenin hemen yanında bir yeraltı çayhanesi var. Ortasındaki havuzuyla ilginç bir mekân. Sanırım yazın kavurucu sıcağından korunmak için yeraltına gömülmüş. Burada biraz soluklandıktan sonra şehir merkezine döneceğiz.

Merkeze dönünce önce gece için bir yer ayarlıyoruz – dün geceden kötü bir tecrübemiz var çünkü. Lonely Planet’ın tavsiye ettiği bir otele yerleşiyoruz.

Akşam Şiraz’ın merkezindeki Kerim Han Kalesi etrafında turluyoruz. Akşam yemeği niyetine bir şeyler atıştırıyoruz. Yediklerimizi bastırsın diye gazlı içecek içiyoruz bol. Akşamüzeri trafik artmaya başlıyor. Etraf iyice kalabalıklaşınca da odamıza çekiliyoruz. Yarın Persepolis’i gezeceğiz…

PAYLAŞ